Επαιτεία σε επίπεδο master

dog

Είναι ένας μήνας τώρα, ίσως περισσότερο που έκανε την εμφάνιση του. Εννοώ τον νεαρό με την εμφάνιση των Χίπις του 1960, που τον συναντάς στο κέντρο της πόλης.

Είναι δεν είναι 25 ετών.

Κάθεται οκλαδόν στο πεζοδρόμιο της διασταύρωσης και περιμένει.

Να κερδίσει την προσοχή των περαστικών. Και πού ξέρεις; Μπορεί και κάτι ακόμα.

Μοιάζει να είναι ξένος.

Τα χαρακτηριστικά του σε παραπέμπουν στην βόρεια Ευρώπη.

Υποθέτω τουλάχιστον γιατί δεν μιλάει.

Χαμογελάει μόνο. Διαρκώς.

Και, δεν έχει κάποια επιγραφή δίπλα του που ‘’να μιλάει’’ αντί για αυτόν.

Μπροστά του βρίσκεται πάντοτε μια μικρή καλλιτεχνική σύνθεση. Με λουλούδια, στάχια και χρωματιστά χαρτιά ή ότι ακόμα μπορεί να του δώσει η πόλη δωρεάν. Συνέχεια ανάγνωσης «Επαιτεία σε επίπεδο master»

Advertisements

Ο Θεός, τα ζάρια και η σωτηρία της γάτας του Schrodinger

schroedingercat

Στην κβαντομηχανική, οι νόμοι της φυσικής που γνωρίζουμε παύουν να ισχύουν και τα γεγονότα, εξαρτώνται από τις πιθανότητες. Για παράδειγμα, ένα ραδιενεργό άτομο μπορεί να αποσυντεθεί εκπέμποντας ένα ηλεκτρόνιο, μπορεί όμως και να μην το κάνει.

Σε μια πειραματική διάταξη που είναι κατάλληλα φτιαγμένη, ένα άτομο κάποιου ραδιενεργού υλικού, διαθέτει πιθανότητα ακριβώς 50-50 να αποσυντεθεί ή όχι, σε κάποια καθορισμένη χρονική στιγμή. Αν η αποσύνθεση γίνει, ένας ανιχνευτής θα καταγράψει το γεγονός.

Ο διάσημος φυσικός Erwin Schrodinger, σε ένα νοητικό πείραμα το 1935, έδειξε το παράδοξο μιας φανταστικής γάτας που βρίσκεται σε κβαντική υπέρθεση. Στο νοητικό αυτό πείραμα, μια ζωντανή γάτα τοποθετείται σε ένα κουτί που περιέχει ένα ραδιενεργό υλικό και μια αμπούλα δηλητηρίου. Η ρύθμιση είναι τέτοια ώστε, αν γίνει αποσύνθεση, να σπάσει η αμπούλα με το δηλητήριο και να πεθάνει η γάτα. Συνέχεια ανάγνωσης «Ο Θεός, τα ζάρια και η σωτηρία της γάτας του Schrodinger»

Το θράσος της άγνοιας μας.

ents_

Όσοι έχουν διαβάσει ή ακόμα καλλίτερα είδαν την κινηματογραφική μεταφορά του άρχοντα των δακτυλιδιών του John Ronald Reuel  Tolkien, θα θυμούνται ίσως τους Ents, δηλαδή τα δέντρα που περπατούσαν.

Η φαντασία του συγγραφέα υπήρξε αχαλίνωτη θα σκεφτείτε. Όμως ας μην βιαστείτε. Στην Κόστα Ρίκα και το Εκουαδόρ, πιθανώς και αλλού στον κόσμο, υπάρχουν δένδρα που αληθώς μετακινούνται, αναζητώντας καλύτερο έδαφος και περισσότερο φώς.

Μιλάω για ένα φοινικοειδές που βγάζει και απλώνει νέες ρίζες ενώ οι παλιές ανεβαίνουν στον αέρα δίνοντας του την δυνατότητα να μετακινηθεί. Έχουν μάλιστα διαπιστωθεί περιπτώσεις όπου η απόσταση που διένυσε ένας τέτοιος ‘’ταξιδιώτης’’ έφτασε τα 20 μέτρα και περισσότερο.

Εύλογα θα σκεφτεί κανείς ότι τα παραπάνω υποδηλώνουν ένα είδος ‘’αντίληψης’’ την οποία το φυτό διαθέτει, προκειμένου να καταλάβει πότε η τροφοδοσία του είναι πτωχή και ποιες είναι οι διορθώσεις που πρέπει να κάνει.

Κάτι τέτοιο μπορεί να μας ξενίζει αφού  Συνέχεια ανάγνωσης «Το θράσος της άγνοιας μας.»