Ιωαννης Καφεζας

Archive for the ‘Συνέβη στ’ αλήθεια’ Category

Μήπως έχει μόρβα το παιδί;

In Διάφορα,Συνέβη στ' αλήθεια on Μαρτίου 23, 2017 at 8:48 πμ

farmer tractor

Η ιατρική είναι σπουδαία αλλά ψυχοφθόρα επιστήμη. Πρώτον διότι σε φέρνει συνεχώς απέναντι στον ανθρώπινο πόνο. Τον σωματικό και τον ψυχικό. Και δεύτερον διότι πρέπει συχνά να ξεπερνάς τον εαυτό σου. Σε διάφορα επίπεδα και με πολλούς τρόπους.

Μια διέξοδος που βοηθά να ξεφεύγεις είναι το χιούμορ. Θα σας διηγηθώ στη συνέχεια ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Δεν ξέρω πως είναι σήμερα τα πράγματα στα αγροτικά ιατρεία αλλά τότε, τον καιρό τον δικό μου, περνούσες κυριολεκτικά σπαρτιάτικα και χρειαζόσουν αντοχές.

Ο εξοπλισμός σχεδόν ανύπαρκτος. Ένα χαλασμένο πιεσόμετρο όλο και όλο και ένας βραστήρας για τις γυάλινες τότε σύριγγες. Το οινόπνευμα το αγόραζα από το … μπακάλικο πληρώνοντας το από την τσέπη μου. Φωτιστικό οινόπνευμα γιατί καθαρό δεν είχε.

Από φάρμακα πέντε δέκα, όχι παραπάνω, τα περισσότερα ληγμένα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Η χρονιά που ο Χριστός γεννήθηκε δυο φορές

In Διάφορα,Συνέβη στ' αλήθεια on Δεκέμβριος 21, 2015 at 11:06 πμ

καλαντα1

Δεν πάνε πολλά χρόνια από τότε, και ας μου φαίνεται πως πέρασε καιρός. Θυμάμαι πάντως πως απασχολημένος με τις υποχρεώσεις και τα τρεχάματα μου, ούτε που κατάλαβα πως πέρασαν τα Χριστούγεννα.

Και όχι μόνο αυτό, οι γιορτινές μέρες κύλισαν γρήγορα και, μέχρι να πεις κύμινο, έφθασε παραμονή πρωτοχρονιάς.

Ήταν πρωί όταν χτύπησε η πόρτα του γραφείου μου.

Την άνοιξα και βρέθηκα μπροστά σε δυο πιτσιρικάδες που κρατούσαν τα παραδοσιακά τρίγωνα.

Ο ένας, ο μεγαλύτερος γύρω στα έντεκα. Ο μικρότερος, ήταν δεν ήταν έξι. Τα ρούχα τους ήταν φτωχικά, και τα μαλλιά τους κοντοκουρεμένα.

Να τα πούμε; Ρώτησαν διστακτικά.

Τα παιδικά τους μάτια με κοιτούσαν γεμάτα προσδοκία και ελπίδα.

Βιαζόμουν μεν, αλλά κάτι δεν με άφησε να αρνηθώ. Για το καλό του χρόνου, σκέφτηκα. Ούτε που κατάλαβα γιορτές φέτος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Όταν τα μάτια αληθινά μιλούν

In Συνέβη στ' αλήθεια on Ιουνίου 1, 2015 at 10:05 πμ

δακρυ

Ένα 24ωρο ‘’μεγάλης’’ εφημερίας στο Λαϊκό Νοσοκομείο, σήμαινε τα χρόνια εκείνα τα δικά μου τουλάχιστον, κοσμοσυρροή.

Βλέπεις οι πανεπιστημιακές κλινικές λειτουργούσαν σαν μαγνήτης στον κόσμο, ενώ το ρυθμιστικό κέντρο (παλαιό σύστημα κατανομής ασθενών μέσω κεντρικής επιλογής), έστελνε χωρίς να αναρωτηθεί αν υπήρχε δυνατότητα.

Υπήρχαν φορές όπου μια κλινική, έμοιαζε σαν να ήταν .. βομβαρδισμένη και εκείνο το πρωί η εφημερία που τελείωσε την άφησε ακριβώς έτσι.

Ήταν βέβαια αρκετά συνηθισμένο κάθε θάλαμος να μην έχει μόνο τα οκτώ κρεβάτια, αφού οι αδελφές προσέθεταν δυο ακόμα στη μέση για να βολέψουν την κατάσταση. Η ημέρα όμως για την οποία σας μιλάω είχε ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.

Όταν οι θάλαμοι δεν χωρούσαν άλλο, αναπτύσσονταν extra κρεβάτια στους διαδρόμους. Το ένα δίπλα στο άλλο.

Σκεφτείτε τώρα γιατρούς, νοσηλευτές και νοσηλεύτριες και, καμιά σαρανταριά τελειόφοιτους που έκαναν άσκηση. Προσθέστε και τους συγγενείς που παρά την απαγόρευση, έβρισκαν τρόπο να τρυπώσουν για να σταθούν κοντά στον άνθρωπο τους.

Δύσκολοι καιροί. Και δεν ξέρω αν τα πράγματα σήμερα έχουν αλλάξει. Τέλος πάντων. Ας γυρίσουμε στο θέμα μας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ταξίδι ηθελημένο στον άλλο κόσμο

In Συνέβη στ' αλήθεια,Χειρουργικα on Αύγουστος 1, 2014 at 10:10 πμ

μοιρολοι

Η νεαρά νοσοκόμος, μπήκε πρωί – πρωί στο γραφείο των εξωτερικών παθολογικών ιατρείων και με πλησίασε.

Γιατρέ μου, θέλω μια χάρη. Εσύ είσαι υπεύθυνος σήμερα έτσι δεν είναι;

Δεν ήταν ανάγκη να ρωτήσει, ήταν σίγουρο πως είχε φροντίσει να μάθει από πριν, χρειαζόταν όμως μια προεισαγωγή. Να μου το φέρει με το μαλακό.

 Ήξερε πως αυτό που ήθελε δεν ήταν απλά δύσκολο. Έφθανε να γίνει σχεδόν αδύνατο.

Για να βάλεις άρρωστο στην πανεπιστημιακή κλινική, έπρεπε αληθινά να το έχει ανάγκη. Βλέπεις, κάθε μέρα το ίδιο πρόβλημα είχαμε. Συρροή ασθενών και λίγα τα διαθέσιμα κρεβάτια.

 Έτσι το ‘’ξεσκαρτάρισμα’’ ήταν αυστηρό και χρειαζόταν εμπειρία και προσοχή. Προτεραιότητα είχε το επείγον, το σοβαρό, αυτό που ήθελε άμεση φροντίδα.

Αδελφή, απάντησα. Άσε τις μαλαγανιές και μπες γρήγορα στο ψητό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ψώρα και η ανημποριά

In Διάφορα,Συνέβη στ' αλήθεια on Ιουλίου 27, 2014 at 6:50 πμ

γεροντας

Ο μπάρμπα Σωτήρης τα είχε τα χρόνια του.

Μαζί τους και όσα σέρνουν πίσω τους τα γερατειά.

Σαν να μην του έφταναν όμως όλα τα άλλα,  κάνα χρόνο τώρα και περισσότερο, η ζωή του έγινε κόλαση.

Και μέρα με την ημέρα όλο και χειρότερα.

Μήνες είχε ο γέροντας να κοιμηθεί. Να ξεκουραστεί λιγάκι.

Με κόπο έπαιρνε τα πόδια του.

Μια τρομερή φαγούρα τον βασάνιζε σε όλο του το κορμί, που τη νύχτα χειροτέρευε.

Στην οικογένεια το έλεγε,  αλλά τα παιδιά δεν του έδιναν και μεγάλη σημασία.

Γεράματα είναι πατέρα. Τα έχουν αυτά τα γεράματα. Τι να σου κάνουμε εμείς.

Είδε και απόειδε ο μπάρμπα Σωτήρης. Κατάλαβε ότι η ιστορία αυτή θα τον σκότωνε γιατί δεν άντεχε άλλο.

Έτσι μια μέρα, αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια. Μάζεψε όλο το κουράγιο του και ξεκίνησε σιγά – σιγά για το αγροτικό ιατρείο.

Είχε ακούσει ότι αυτός ο νέος που ήρθε, Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο ασκός του … Αιόλου και ο πυρετός της Μάλτας

In Διάφορα,Παθολογικα,Συνέβη στ' αλήθεια on Ιουλίου 23, 2014 at 8:01 πμ

αίολος

 

Ο νεαρός κύριος, είκοσι δυο ετών αν καλοθυμάμαι, ήλθε στα εξωτερικά ιατρεία του μεγάλου νοσοκομείου, ημέρα εφημερίας.

Τον βασάνιζε ένας βήχας και πυρετός.

Στην αρχή πονούσα και στα πλευρά είπε, και έδειξε δεξιά και πίσω στην πλάτη. Αλλά μου πέρασε. Τώρα δεν πονάω αλλά μουσκεύω στον ιδρώτα γιατρέ.

Από πότε άρχισαν όλα αυτά, τον ρώτησα.

Εδώ και 15 ημέρες. Έχω ξανάρθει στο νοσοκομείο. Πριν μια εβδομάδα. Ένας γιατρός που με είδε, μου έδωσε φάρμακα και είπε σε 7 ημέρες να επιστρέψω. Είπε πως είχα ακροαστικά.

Πράγματι, ο νεαρός μας φίλος, φοιτητής στο πανεπιστήμιο, έπαιρνε αμοξικιλλίνη. Όμως, όπως φάνηκε στην εξέταση, δεν τον βόηθησε.

Όποια και αν ήταν η αιτία, είχε προχωρήσει και ο ασθενής, στο δεξιό ημιθωράκιο είχε συλλογή υγρού που αποδείχθηκε και ακτινολογικά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η μνήμη της Χρυσούλας

In Συνέβη στ' αλήθεια on Μαρτίου 14, 2014 at 9:37 πμ

in memory

Ήταν κάπου προς το τέλος της δεκαετίας του 70. Στην πανεπιστημιακή κλινική ενός μεγάλου νοσοκομείου της πρωτεύουσας. Εκεί εργαζόμουν τότε, νεαρός γιατρός, και εκεί ένα πρωί, γνώρισα την Χρυσούλα.

Θα ήταν δεν θα ήταν 15 χρόνων.

Την έφεραν οι δικοί της για θεραπεία από το χωριό. Δεν το θυμάμαι πια το όνομα του, κάπου στα ημιορεινά της κεντρικής Ελλάδας.

Εκεί έβοσκε τα πρόβατα της η μικρή, όταν την βρήκε η αρρώστια και από εκεί ξεκίνησε. Στην αρχή στο κεφαλοχώρι, έπειτα στην μεγάλη πόλη και τέλος στην Αθήνα που ‘’είναι οι καλοί γιατροί’’.

Θάλαμος 39, κρεβάτι νούμερο έξι. Ακόμα το θυμάμαι.

Με την μικρή χωριατοπούλα ξαπλωμένη, να κοιτάζει γύρω της με μάτια γεμάτα δέος.

Έμεινε αρκετό διάστημα εκεί η Χρυσούλα. Πολύ παραπάνω από ένα μήνα. Όχι πως μας δυσκόλεψε η διάγνωση, αλλά γιατί έπρεπε να αρχίσει θεραπεία. Βλέπεις τα πράγματα δεν ήταν καλά. Η συμπαθέστατη χωριατοπούλα δυστυχώς, είχε λευχαιμία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »