ψεύτης μεν, ταλαντούχος δε, επαιτεί

φ

Ο ένας γύρω στα 48, 50. Ο άλλος πολύ μικρότερος, θα έλεγα κάτω από 30. Κοινό τους γνώρισμα η ανάγκη. Η ανάγκη των συνανθρώπων τους σε μια εποχή δύσκολη, όπως αυτή που ζούμε.

Τον πρώτο, για τον οποίο θα σας μιλήσω σήμερα, τον συναντώ τα μεσημέρια κυρίως, να ψαχουλεύει ένα κάδο σκουπιδιών. Είναι φανερό ότι με τον τρόπο αυτό υποδηλώνει την ανάγκη του, επιπλέον όμως όταν περνάς δίπλα του, έχει και την ευκαιρία να σου μιλήσει.

‘’Κύριε. Έχετε  να μου δώσετε κάτι για να φάμε;’’

Το μήνυμα είναι περιεκτικό και καλοδουλεμένο. Πρώτα από όλα σε αποκαλεί με σεβασμό κύριο. Αποφεύγει άλλη προσφώνηση όπως για παράδειγμα το φίλε, που θα μπορούσε να θεωρηθεί ανοίκειο ή το αδελφέ που ίσως σε ενοχλήσει.

Στην συνέχεια σε πληροφορεί ρητά πως πρόκειται για φαγητό και όχι για τίποτε άλλο. Μην τυχόν τρέξει σε ύποπτα πράγματα το μυαλό σου. Που ξέρεις, τόσα και τόσα γίνονται. Συνέχεια ανάγνωσης «ψεύτης μεν, ταλαντούχος δε, επαιτεί»

Advertisements

Η επιστροφή των Θρύλων

transport ampfora 

Απόσπασμα από το πρώτο βιβλίο της σειράς Έλληνες, με τον τίτλο:

Η επιστροφή των Θρύλων

……Τα επόμενα λεπτά προσπάθησε να ανοίξει μια τρύπα, αλλά αυτό αποδείχτηκε πως δεν ήταν καθόλου εύκολο.

Με τι στην ευχή το σφράγισαν, με μολύβι; Μουρμούρισε σιγανά.

 Το μαχαίρι του, πίεσε με όλη του τη δύναμη. Ο πήλινος λαιμός δεν άντεξε και έσπασε.

Έσκυψε βάζοντας τη μύτη στο άνοιγμα. Ούτε λάδι μύριζε, ούτε κρασί. Το σήκωσε ψηλά και το ταρακούνησε.

Κι όμως, κάτι είναι μέσα, μονολόγησε.

Δίστασε για μια στιγμή. Ήταν κρίμα να το σπάσει. Η περιέργεια όμως τον νίκησε. Έδωσε μια στην κόχη του τραπεζιού και το έκανε κομμάτια.

Το μικρό δέμα, τυλιγμένο σε ένα μεγάλο κεντημένο πανί, έπεσε πάνω στην κουκέτα του και αυτός έμεινε να κοιτάζει κατάπληκτος. Άρχισε να το ξετυλίγει βιαστικά. Σχέδια και γράμματα που δεν τα είχε ξαναδεί Συνέχεια ανάγνωσης «Η επιστροφή των Θρύλων»

Λογική και παραλογισμός. Δύο σε συσκευασία του ενός

vouli

Παλαιότατο πρόβλημα της αριστεράς, υπήρξε και παραμένει ο κατακερματισμός.

Μου προκαλούσε πάντοτε εντύπωση ότι, αυτοί που αυτοαποκαλούνται δημοκράτες και επικαλούνται τον διάλογο, δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε μεταξύ τους.

Για αυτό και τους προκύπτουν κόμματα, κομματίδια, συνιστώσες και ποικίλες άλλες ομάδες, που είναι δύσκολο να τις απαριθμήσεις και ακόμα πιο δύσκολο να τις θυμηθείς.

Με εφήμερη παρουσία και σχεδόν ανύπαρκτη επίδραση στα πολιτικά δρώμενα.

Τι στην ευχή τους συμβαίνει όμως;

Κατά την γνώμη μου, η ερμηνεία είναι πως εκάστη εξ αυτών, θεωρεί τον εαυτό της μοναδικό εκφραστή του ‘’γνήσιου’’ αριστερού λόγου.

Ως εκ τούτου είναι αδιαπραγμάτευτη.

Φυσικά με κανένα τρόπο ‘’δεν νερώνει το κρασί της’’ και είναι έτοιμη να φθάσει στα άκρα. Ακόμα και αν τα άκρα αυτά είναι εξόφθαλμα καταστροφικά. Για την ίδια την αριστερά ως κατακερματισμένο σύνολο, για τον λαό στον οποίο η παρουσία της δεν χρησιμεύει ουσιαστικά και για την Χώρα, όπως από τις πρόσφατες εξελίξεις έγινε φανερό. Συνέχεια ανάγνωσης «Λογική και παραλογισμός. Δύο σε συσκευασία του ενός»